204 - از خطبه‌هاى آن حضرت عليه السلام است ( در بعضى از صفات حق تعالى ) : قسمت اول خطبه 1 سپاس خداوند را سزا است كه از مانند بودن به آفريدگان ( در ذات و صفات ) برتر ، و بر گفتار وصف كنندگان غالب و عاجز كننده است ( هيچكس توانائى ندارد حقيقت او را وصف نمايد ) و به شگفتيهاى آفرينش خود براى بينايان آشكار و از انديشهء صاحبان وهم و گمان به بزرگى ارجمنديش پنهان است ( به همه چيز ) 2 و دانا است بدون آموختن از ديگرى و بدون احتياج به افزودن و بدون استفاده ( زيرا آموختن و افزودن و استفاده بردن مستلزم جهل و نقصان است و آن از عوارض امكان است ، نه واجب ) بى تأمّل و انديشه‌اى آفرينندهء همهء آفريده‌ها است ، 3 خداوندى است كه تاريكى ها او را احاطه نمى كند ، و از روشنيها روشنى نمى طلبد ، شب او را در نمى يابد ، و روز او را فرا نمى گيريد ( زيرا منزهّ از جسميت و زمان و حركت است ) 4 در يافتن او ( اشياء را ) بوسيلهء ديده‌ها نيست ( زيرا ذات او عين ديده و ديدهء او عين ذات او است ) و علم او بسبب آگاه شدن از غير نمى باشد ( زيرا از چيزى بى خبر نيست تا خبر گيرد ، و به علاوه خبر گرفتن مستلزم جهل است كه در واجب راه ندارد ) .